فصلنامه پژوهش های حقوق تطبیقی عدل و انصاف

چکیده اقامتگاه به عنوان عامل اصلی در تعیین تابعیّت حقوقی به شمار می رود، این عامل در سیستم های حقوقی مختلف مورد توجّه قرار گرفته است. و از سوی دیگر منشأ تغییر قوانین در ازدواج ، طلاق، ارث و وصیت می شود. برای تعیین قانون صالح براحوال شخصیّه بیگانگان در حقوق موضوعة کشورهای مختلف به طور معمول دو عامل مورد توجّه‌ قرار می‌گیرد : یکی"اقامتگاه" و دیگری"تابعیّت". در حقوق ایران در موادّ 6و7 قاعدة اعمال قانون ملّی پذیرفته شده و این قاعده را در مورد ایرانیان مقیم خارج و بیگانگان مقیم ایران به صراحت بیان کرده است؛ طبق قانون اقامتگاه قانون صالح در احوال شخصیّۀ اشخاص حقیقی در زمان اختلاف و دعوا تابع قانون مقرّ دعوا خواهد بود. این پژوهش بر آن که حق تعیین اقامتگاه را در احوال شخصیه به صورت تطبیقی در فقه و حقوق مورد بررسی قرار دهد.
کلید واژه‌ها: اقامتگاه ،تابعیّت ، احوال شخصیه ، قانون صالح.

چکیده اقامتگاه مقر هرشخص اعم از حقوقی یا حقیقی می­باشد. معیارهای گوناگونی از سوی قانونگذارهای کشورها  جهت تعیین اقامتگاه اشخاص اتخاذ شده است. در حقوق بین­الملل­خصوصی  اقامتگاه را رابطه­ای حقوقی، دارای بعضی از خصائص سیاسی که بین اشخاص و حوزه معینی از قلمرو دولتی برقرار می­شود محسوب می­گردد که اقامتگاه یک عامل تقسیم مادی و مربوط  به مکان است که افراد در آنجا ساکن می­باشند و در حقوق ایران این معیار مرکز امور مهم شخص می­باشد  و در حقوق کانادا اقامتگاه شخص محلی است که وی با آنجا روابط واقعی­تر و ملموس­تر دارد. اقامتگاه در حقوق بین­الملل­خصوصی ایران نقش مستقیم ندارد، اما اقامتگاه محور اصلی قانون بین الملل خصوصی کانادا می­باشد. در حقوق کانادا برخلاف حقوق ایران که قانون صالح بر احوال شخصیه را قانون دولت متبوع یا ملی آنان می­دانند قانون صالح بر احوال شخصیه افراد محل اقامتگاه آنهاست. کلمات کلیدی: حقوق خصوصی ، حقوق بین الملل ، اقامتگاه، حقوق ایران ، حقوق کانادا.