فصلنامه پژوهش های حقوق تطبیقی عدل و انصاف

چکیده تداوم حق بر سلامت، واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﺷﺮط ﻫﺎیی مانند دسترسی به آب اﺳﺖ. اما با توجه به محدود بودن منابع آب شیرین، همچنان ﻣﯿﻠﯿﻮن ها اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ آب آﺷﺎﻣﯿﺪﻧﯽ سالم دﺳﺘﺮﺳﯽ ﻧﺪارﻧﺪ و در نتیجه، سلامت آنان در معرض خطر است. از آنجا که سلامت زنان در وضعیت کم­­آبی ­آسیب­پذیری بیشتری دارد، نوشتار حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی ﺿﻤﻦ ﺑﺮرﺳﯽ ﺣﻖ ﺑﺮآب و ارﺗﺒﺎط آن با حق بر سلامت زنان ﻗﺼﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ را دارد ﮐﻪ دوﻟﺖ ﻫﺎ، ﭼﻪ تعهداتی را در راﺳﺘﺎی تأمین حق برآب ﮐﻪ از زﯾﺮﺑﻨﺎﻫﺎی تحقق حق بر سلامت گروه های آسیب پذیر مثل زنان ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽ ﺷﻮد برعهده دارند؟ با تأکید بر اینکه ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺳﻼﻣﺖ ﻫﻤﮕﺎﻧﯽ و ﺣﻔﻆ ﺑﻬﺪاﺷﺖ ﺷـﻬﺮوﻧﺪان مخصوصاً زنان از ﺗﮑﺎﻟﯿﻒ اﺳﺎﺳﯽ دوﻟﺖ ﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻃﯿﻒ وﺳﯿﻌﯽ از اﻗﺪاﻣﺎت در راﺳـﺘﺎی ارﺗﻘـﺎی ﺳـﻄﺢ ﺳﻼﻣﺖ از ﻃﺮﯾـﻖ ﺗﺪوﯾﻦ ﻗﻮاﻧﯿﻦ، اجرای اقدامات و ﻧﻈﺎرت ﺑﺮ آن ﻫﺎ می­شود، ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎی ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺣﺎﮐﯽ از آن اﺳﺖ ﮐﻪ تأمین آب آشامیدنی سالم، یکی از اقدامات ضروری دولت­ها در نیل به این هدف است اما بررسی اسناد و رویه بین­المللی حاکی از آن است که هنوز تعهد سخت الزام­آوری در مسیر شناسایی حق بر آب ایجاد نشده است از این رو دوﻟﺖ­ﻫﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ ﺑﺎ ﺑﻬﺮه­ﮔﯿﺮی از ﻫﻤﮑﺎری ﻫﺎی ﺑﯿﻦ اﻟﻤﻠﻠﯽ و ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﭘﺬﯾﺮی در ﺧﺼﻮص اﯾﻦ ﺣﻖ ﺑﺸﺮی، ﻇﺮﻓﯿﺖ ﻫﺎی اﺟﺮاﯾﯽ ﺧﻮد را ﺑﺮای ﺗﺄﻣﯿﻦ سلامت زنان اﻓﺰاﯾﺶ دﻫﻨﺪ.